profil

Twój profil

Jak Cię widzą inni.

nmzk

Dodaj Nie mam z kim...

Znajdź osoby do wspólnej realizacji waszych zainteresowań.

miejsce

Dodaj Miejsce

Dodaj fajne miejsce, którym chcesz się podzielić z innymi.

Miejsce: Drohiczyn

Drohiczyn

  • Dodaj do Wykop.pl
  • Dodaj do Blipa
  • Dodaj do Śledzika
  • Dodaj do Facebook
  • Dodaj do Google Buzz
  • Dodaj do zakładek Googe
Opis:

Najdawniejsze ślady osadnictwa w Drohiczynie datowane są na X-VIII w. p.n.e. Odnalezione przez archeologów pozostałości osady łużyckiej sprzed trzech tysięcy lat na wzgórzu Kozerówka, na granicy obecnego miasta, świadczą o pierwotnej przynależności ludności tej ziemi do kręgu zachodnioeuropejskiej kultury. Z niego pochodzą też cmentarzyska kultury grobów kloszowych z okresu halsztackiego (ok. 550-400 p.n.e.) i kultury przeworskiej z okresu letańskiego i wczesnorzymskiego (ok. 150 p.n.e. do 170 p.n.e.). Osadnictwo to było tutaj szczególnie długotrwałe. Bogaty zestaw monet perskich zwanych dirhemami z lat 713-894 n.e., zwany skarbem drohiczyńskim, dowodzi rozbudowanych już wtedy kontaktów handlowych, nawet z tak oddalonymi ośrodkami jak ówczesna Persja. W X w. n.e. Drohiczyn wraz z terytorium nad Bugiem, Narwią, Prypecią i górnym Niemnem należał do państwa polskiego. W 1041r. książę kijowski Jarosław Mądry odbył wyprawę na łodziach, drogą wodną - Bugiem, Narwią i Wisłą - przeciw władcy Mazowsza - Miecławowi. Przy jego pomocy książę polski Kazimierz Odnowiciel w 1047r. pokonał Miecława. Jarosław Mądry uzyskał w nagrodę skolonizowane przez Mazowszan ziemie nad środkowym Bugiem i górną Narwią, a także sam Drohiczyn. Książęta ruscy wybudowali tutaj warowny gród nad Bugiem. Zachowane do dziś w okolicach Drohiczyna dwojakiego rodzaju pochówki z tych właśnie czasów - kurhany i groby w obstawach kamiennych 0 świadczą o koegzystencji dawnej i nowo napływającej ludności. Liczne plomby ołowiane znajdowane na terenie miasta pochodzą z czasów księcia ruskiego Daniela Igorewicza. (1078-1112). Umieszczono na wielu z nich znaki, litery alfabetu cyrylickiego, herby książąt ruskich, postacie świętych, zwierząt i ptaków. Drohiczyn był miejscem, gdzie plomb znajdowano najwięcej. Nigdzie indziej archeolodzy nie znaleźli ich tak dużo. Służyły one plombowaniu wiązek skór zwierzęcych i futer przy załadunku w porcie rzecznym. Obecnie w różnych kolekcjach muzealnych znajduje się ok. 7tys tych zabytków. Świadczą one o tym, że Drohiczyn był ważnym węzłem handlowym łączącym Polskę z Rusią. O istnieniu handlu dalekosiężnego dowodzi także płytka z wyobrażeniem skrzydlatego lwa z napisem Ex officina Sancti Marci, która do Drohiczyna zawędrowała aż z Wenecji. Pierwsza wzmianka pisana o Drohiczynie pochodzi z 1142r., gdy wielki książę kijowski Wsiewołod Olegowicz podzielił swoje księstwo pomiędzy synów i braci. Drohiczyn z Brześciem,. Czartoryskiem i Klewczewskiem dostał się bratu Wsiewola - Igorowi Olegowiczowi. Drohiczyn stał się siedzibą udzielanego księstwa. Błogosławiony Wincenty Kadłubek w swojej kronice wspomina, że w 1192r. książę Kazimierz Sprawiedliwy, wyprawiając się na Jadźwingów, uderzył na Drohiczyn, będący wtedy we władaniu Rusinów, włączając go ponownie w obręb państwa polskiego. Jego syn, książę krakowski Leszek Biały, jako właściciel tego grodu nad Bugiem wzmiankowany był w latach 1209-1215. Drugi z synów, książę Konrad Mazowiecki, osadził na zamku w Drohiczynie w 1237r. Zakon Braci Dobrzyńskich, z obowiązkiem bronienia ziemi między Nurem a Bugiem, aż do granic Rusi, przed napadami nieprzyjaciół. W skład nadania wchodziły też dochody z ceł od statków i wozów. Książęta mazowieccy zachowywali jednak prawo zwierzchnictwa nad ziemią drohiczyńską i podkreślali - w dziedzinie przynależności kościelnej - prawa biskupów płockich. W 1241r Drohiczyn zdobył książę halisko-wołyński Daniel Romantowicz. Później tenże książę, wracając z wyprawy na Mazowsze, musiał ponownie zdobywać gród drohiczyński, którym władał jakiś bojar. W 1253r. Daniel Romantowicz koronowany został w Drohiczynie nad Bugiem na króla Rusi przez Opizona, legata papieża Innocentego IV, oraz biskupa krakowskiego Prandotę. Ok. 1325r. Litwini opanowali Podlasie z Drohiczynem. Najprawdopodobniej ok. 1350r. został założony kościół farny pod wezwaniem Trójcy Świętej. W 1391r. Władysław Jagiełło oddał w wieczyste władanie Ziemię Drohiczyńską z zamkami: Drohiczynem, Mielnikiem, Surażem i Bielskiem księciu Januszowi Mazowieckiemu. Później Drohiczyn wrócił w ręce wielkich książąt litewskich. Już w 1409r. Witold - wielki książę litewski - uposażył konwent cieszanków drohiczyńskich, istniejący tu od schyłku XIV w. W 1443r. Litwini ponownie oblegali Drohiczyn. Bolesław 0 książę mazowiecki 0 zmuszony został do zawarcia rozejmu, a następnie do sprzedaży Ziemi Drohiczyńskiej Kazimierzowi Jagiellończykowi - wielkiemu księciu litewskiemu - za sumę 6tys. kop szerokich groszy praskich. Stale następował rozwój miasta, a w 1409r. wzmiankowany jest już wójt drohiczyński, który sądził mieszczan według prawa chełmińskiego. W 1444r. Drohiczyn wymieniono wśród 15 ważniejszych miast Litwy, którym Kazimierz Jagiellończyk pozwolił na wolny handel. Miejskie prawo magdeburskie otrzymało miasto w 1498r. od wielkiego księcia Aleksandra Jagiellończyka. Władca objął wówczas tym prawem wszystkich mieszkańców, zarówno Lachów, czyli Polaków, jak i Rusinów, bowiem dotąd mieszkali oni osobno w dzielnicach Lackiej i Ruskiej i rządzili się odrębnymi prawami. Jednocześnie miasto otrzymało prawo do odbywania czterech jarmarków rocznie, a magistrat czerpał dochody z jatek, postrzygalni sukna i łaźni. Miasto było bogate uposażone w ziemię - posiadało 126 włók (przeszło 2 tys. ha), z których 44 znajdowały się na Ruskiej Stronie za Bugiem. We wschodniej dzielnicy miasta, na tzw. Kramczewskiej Górze, funkcjonowała cerkiew Świętej Trójcy. W 1500r. Aleksander Jagiellończyk wyposażył ją w prawo pobierania 6 tzw. rączek miody. W 1503r. nadał jej dwie włóki i sześć morgów ziemi. Aleksander Jagiellończyk przez fundację głównej cerkwi Drohiczyna, pod tym samym wezwaniem co i kościół katolicki, tj. Świętej Trójcy, dążył do wyrównania różnic między mieszczanami różnych wyznań i nacji. Drohiczyn był stolicą województwa podlaskiego, istniejącego w latach 1513-1795, składającego się od 1569r. z trzech ziem: bielskiej, drohiczyńskiej i mielnickiej. Odbywały się tu sejmiki ziemskie, działały sądy grodzkie i ziemskie. Drohiczyn, będąc królewszczyzną, stanowił centrum niedużego starostwa drohiczyńskiego. Należały do niego wsie: Rogawka, Czarna Wielka i Mała oraz Wólka Zamkowa. W 1554r. król Zygmunt August uwolnił miasto od niektórych opłat. Mieszczanie drohiczyńscy, po unii lubelskiej i po przyłączeniu Podlasia do Korony Polskiej w 1569r. zostali zwolnieniu z licznych podatków litewskich: prętowego, morgowego, grobelnego i brzegowego a król Stefan Batory zaznaczył, że "z ról wedle dawnego zwyczaju: na Stronie Lackiej z włóki po gr. 5- polskich, a z Strony Ruskiej dla podlejszych gruntów po 37 1/2 gr. płacić do skarbu mego będą powinni". Już w 1571r. w mieście zbudowano most na Bugu. Oprócz cechu krawców i postrzygaczy, założonego w 1565r.. w mieście działała konfraternia kupiecka. W 1570r. było tutaj 37 szewców, 13 krawców, 5 kuśnierzy, 2 postrzygaczy oraz 5 kowali i 2 mieczników. W 1576r. pod miastem czynnych było 9 młynów wodnych, a w mieście mieszkało 77 rzemieślników. W 1580r. w Drohiczynie było 328 domów i 2tys mieszkańców. Działalność zakonów rzymskokatolickich zapoczątkowana została w Drohiczynie przez Braci Dobrzyńskich w 1237r. Kontynuowali ją franciszkanie, mający tu swój kościół i konwent od schyłku XIV w. do 1832r. Wojewoda podlaski Wojciech Niemira ufundował jeszcze klasztor i kościół pp. benedyktynek, które zostały sprowadzone w 1623r. z Torunia. W 1654r. z inicjatywy archidiakona pułtuskiego i proboszcza drohiczyńskiego ks. Pawła Jędrzeja Petrykowskiego powstała w Drohiczynie rezydencja oo. jezuitów, przekształcona potem w Kolegium Jezuickie, działające tu aż do kasaty zakonu w 1773r. Już w rok później przybili do Drohiczyna pijarzy, żeby z ramienia Komisji Edukacji Narodowej prowadzić Szkołę Podwydziałową. Działalność tych zakonów, różnorodna ze względu na chryzmaty każdego z nich, odcisnęła trwały ślad na parafii drohiczyńskiej i duchowości całego Podlasia. Jezuici, a po nich pijarzy, prowadzili w Drohiczynie parafię Trójcy Przenajświętszej (1661-1845). Ich działalność na polu oświaty (Kolegium Ojców Jezuitów, Szkoła podwydziałowa Pijarów, szkoła średnia dla dziewcząt przy klasztorze benedyktynek, Nowicjaty Zakonne, Studentat Franciszkański), kultury (muzyka, sztuka, teatr, nauka, krasomówstwo), reedukacji (rehabilitacja kobiet upadłych przy klasztorze pp. benedyktynek), miłosierdzia (u furt klasztornych żywiono setki biednych w latach głodu), stanowiła trwały wkład nie tylko w kulturę Podlasia, ale i całej Rzeczpospolitej. W XVII w. osiedlili się w Drohiczynie uniccy bazylianie, którym Ciecierscy ufundowali kościół i klasztor pw. Trójcy Świętej. Na przełomie XV i XVI w. na Ruskiej Stronie za Bugiem powstał klasztor prawosławnych mnichów. W zespole klasztornym główną świątynią była cerkiew Przemienienia Pańskiego - Spasa. Prócz niej do klasztoru należała również cerkiew parafialna pw. św. Eliasza. W 1563r. zbudowano cele mnisze. W pierwszej połowie XVII w. o prawo posiadania tego monasteru toczyła się walka między unitami a nieunitami. W 1636r. komisarze królewscy przekazali klasztor dyzunitom. Prawo jego posiadania potwierdził prawosławnym król Władysław IV 22 maja 1640r. Przy cerkwi działało Bractwo Przemienienia Pańskiego. Prawa bractwa oraz zezwolenie na budowę przy monasterze przytułku i szpitala oraz zezwolenie na budowę przy monasterze przytułku i szpitala nadał 20 kwietnia 1645r. król Władysław IV. Dnia 3 lipca 1652r. szlachcic ziemi drohiczyńskiej, Hieronim Chalecki, skarżył przed sądem grodzkim ihumena monasteru św. Spasa o spowodowanie rozruchów i wystąpień przeciwko religii katolickiej i narodowi polskiemu, utrzymywanie kontaktów z Bohdanem Chmielnickim - przywódcą Kozaków, organizowanie procesji i manifestacji fetujących rozpędzone przez hufiec wojewody podlaskiego. 7 czerwca 1659r. król Jan Kazimierz potwierdził dawne prawa klasztoru Przemienienia Pańskiego. Kolejne królewskie potwierdzenia otrzymał monaster 28 marca 1670r. i 24 marca 1676r. Jan III zwolnił dobra klasztorne od opłat z łowienia ryb w Bugu, mielenia zboża w młynach, od drew w lasach. W 1656r. miasto zostało zniszczone przez Tatarów, a w 1657r. wojska szwedzkie, kozackie i siedmiogrodzkie przez 18 tygodni pustoszyły Drohiczyn. Książę siedmiogrodzki Rakoczy całkowicie spalił miasto i zamek drohiczyński. Kościół farny Trójcy Przenajświętszej, klasztor i kościół benedyktynek pw. Wszystkich Świętych, monaster zabuski wraz z cerkwią św. Spasa również spalono. W 1662r. Miasto liczyło zaledwie 680 mieszkańców i nie odzyskało nigdy swej świetności, choć nadal było stolicą województwa podlaskiego i siedzibą sądów i szkół. Sejm Rzeczpospolitej w 1678r. ze względu "na bardzo spustoszałe miasto sądowe i portowe Drohiczyn, w którym się sejmiki i sądy odprawują, chcąc one przyprowadzić do należytego stany pozwala wszelkiego narodu i wyznania ludziom osiadać i domy stawiać, handle prowadzić, trunki szykować, robić lub skądinąd przywozić" uwalnia również na lat 4 od podatków. Ustanowił też dwutygodniowy jarmark rozpoczynający się od niedzieli Świętej Trójcy, gdy w Drohiczynie odbywały się licznie odwiedzane odpusty przy kościele farnym i kiermasze cerkiewne przy monasterze prawosławnym. W 1775r., gdy starostwem zarządzał Aleksander Ossoliński, taryfa podymnego wymieniła w mieście 236 domów. Istniała wtedy wielka dysproporcja między dzielnicami Lacką i Ruską, bo na Ruskiej Stronie znajdowało się jedynie 30 drewnianych domów i monaster z cerkwią św. Spasa. 15 października 1776r. król Stanisław August dał na ręce starosty drohiczyńskiego Jana Ossolińskiego przywilej na zaprowadzenie 12 dorocznych jarmarków w Drohiczynie. III rozbiór Polski podzielił miasto: część położona na lewym brzegu Bugu znalazła się w austriackiej Nowej Galicji, cześć prawobrzeżna - w Prusach Nowowschodnich (30km w górę rzeki, koło miasteczka Niemirów w 1795r. spotkały się granice trzech rozbiorów). Od 1795r. funkcjonowały dwa miasta o nazwie Drohiczyn. W 1807r. mocą traktatu tylżyckiego miasto prawobrzeżne znalazło się w Imperium Rosyjskim, a w 1809r. lewobrzeżna część miasta znalazła się w granicach napoleońskiego Księstwa Warszawskiego. W 1805r. pożar, w 1813r. powódź zniszczyły lewobrzeżną część miasta, którą w 1863r. przekształcono w wieś pod nazwą Ruska Strona, jednak większość mieszkańców przeniosła się na skraj gruntów i założyła wieś Góry. Do 1842r. funkcjonował powiat drohiczyński, włączony później do bielskiego. Miasto położone na peryferiach Imperium Rosyjskiego i Kongresówki, oddalone od kolei i dróg, nie rozwijało się. Zamierało jako centrum religijne. Rząd kolejno kasował i zamykał katolickie klasztory: bazylianów (1828), franciszkanów (1832), pijarów (1845), benedyktynek (1856). W dawnym kościele bazyliańskim urządzono cerkiew prawosławną. W czasie gdy zlikwidowano katolickie domy zakonne, prowadzono budowę (od 1835) nowego klasztoru prawosławnego z oratorium św. Barbary. Placówce nadano antypolski charakter. W 1842r. decyzją władz i to zgromadzenie zakonne rozwiązano. Prawobrzeżna część miasta w 1900r. liczyła 2tys mieszkańców. Drohiczyn w 1921r. należał do pow. bielskiego i liczył 287 domów, 1972 mieszkańców (1171 Polaków, 687 Żydów, 114 Rusinów). Społeczeństwo borykało się z odbudową zabytkowych kościołów - benedyktynek i franciszkanów oraz jezuickiego Collegium Nobilium. Od 1919r. w gmachach pofranciszkańskich powadziło działalność państwowe gimnazjum im. J. I. Kraszewskiego. W zespole pojezuickim ulokowane zostało Mniejsze Seminarium Duchowne powstałej w 1925 diecezji pińskiej. W 1939r. rzeka Bug stała się granicą niemieckiej Generalnej Guberni i sowieckiej Zachodniej Białorusi. Miasto i okolice nadbużańskie były świadkami tragedii ludzi przekraczających nielegalnie granicę. Sowieci zmusili do wysiedlania ludność z pasa przygranicznego, nakazali rozbiórkę znajdujących się tam domostw i przeniesienie ich poza teren miasta. zamknięto świątynie. W kościele farnym Trójcy Przenajświętszej urządzono stajnię, w kościele pobazyliańskim św. Mikołaja - rzeźnię, w kościele pobenedyktyńskim - żołnierski szalet, w kościele pofranciszkańskim - śmietnik. Zniszczono cenne zabytkowe wyposażenie kościołów. W mieście i okolicy wzniesiono bunkry fortyfikacji. Samą osadę pozbawiono praw miejskich. 1 sierpnia 1944r. 65 Armia I Frontu Białoruskiego dowodzona przez gen. Pawła Batowa wkroczyła do Miasta. W trakcie działań wojennych zniszczono 61 gospodarstw indywidualnych i 62% zabudowy miasta Drohiczyna. W latach okupacji, a także po wojnie w okolicy działało zbrojne podziemie - odział Armii Krajowej "Szumnego", Narodowych Sił Zbrojnych "Tatara", "Młota" i "Kruka". Przed referendum w czerwcu 1946r. Drohiczyn zaliczony został przez władze komunistyczne do dziesiątki najbardziej zagrożonych gmin i otrzymał na każdy obwód referendum odział wojska składający się z 20 żołnierzy i jednego oficera. W 1946r. zamieszkiwało tu jedynie 1600 osób. W 1948r. przywrócono osadzie prawa miejskie. W 1950r. dla pozostałej w Polsce części diecezji pińskiej w zabudowaniach pojezuickich w Drohiczynie umieszczono siedzibę biskupią, kurię, sąd, a później seminarium duchowne. dr Józef Maroszek Z książki "Jan Paweł II na Podlasiu"


Galeria

Adres:

Drohiczyn
Podlaskie
Polska

GPS:

52.399224,22.657714

GPS:

52º23‘57.21“N, 22º39‘27.77“E

Komentarze:

Jeszcze nikt nie dodał komentarza.